bir zengin bir fakir bir kederli bir umarsız yapardı bizi o sokak. İçimize hep değişik bir hal kataröyle alırdı içine bizi o cadde... Sıra caddeye sıra caddenin bize ihanet aşılamasına gelirdi sonra... Benim içim kanardı sense kanardın o caddeye kanardın sana yüklemek istediği defetme duygusuna aşağılardın benibir başkasına dönerdi duyguların... İhanet hep o cadde bulurdu bizi... Bizi hep o caddede sordular sonra...
Aşka tutunmak için akşamı beklerdim. Bu kent
boşluğa sarılan aşıklarla doluydu... Ama bir boşluğa benzemiyordu senin yokluğun... Üzerime biniyordu bu derin açlık hali... Seni soruyorlardı... Bir tek haritadan biliyordum yakınımda olduğunu... Buralarda diye söylenip yürüyordum hızla... Bu kentte kim hızla yürürse o aşk beslediği birine gidiyordur...Oysa ben hızla yürüdükçe aşktan kaçıyordum aslında... Aşk beni bulur yok sayar çürütür diye korkuyordum... Bizi o caddede sordular hep... Yanıtı haritadandı yakındın... O caddede alıştılar yalnızlığımıza...
Kimse dokunamadı yaralarıma... Kimseye anlatmadım
kimseyle konuşmadım aylarca. İnsan konuşmadan da yaşarmış meğer... Sevgili sana dokunamadan da yaşarmış... Hayat dediğin gözlerini o caddeye dikip ta boynunda bir ıslaklık hissetmekse eğer... Alıştılar yalnızlığıma... Bu kentte yalnızlar yargılanır hep... Beni o caddede yalnızken yargıladılar... Bir gün o caddede bulamadılar bizi...
Hayat
içinden çıkılmaz bir hal alıyordu git gide... Beni ipe çekenler incinmesin diye seni de saklayıp içime gidiyordum bu kentten... Çünkü bu kent durmadan alevler içinde kıvranıyordu. Başka bir kenti yakmalıydım artık. Yalnızlığımı yaralarımı kimsenin bilmediği bir kasabaya doğru yola çıktım. Nereye gidersem gideyim hep o caddeyi taşımışım içimde... Nerede olursam olayım aslında beni aşağılayıp bir başka adamın yanına gittiğin duvarın üzerinde oturmuşum... Zaman neyi işaret ederse etsin aslında o akşamüstünde durmuş hayat... Dün o caddede hatırladık birbirimizi...
Yıllar geçti aradan... Üzerini toprakla doldurduğum sancılarım diniyordu günden güne... Aşkı bir kıyıya atıp
herkesin kaygısında buluştum... İşimi evimi insanlığı kainatı düşlüyordum artık... Onlar için yaşıyordum uğraşıyordum. Beynime aşka yer bırakmayacak kadar yabancı doldurdum. Kimdiler neden benimleydiler ne istediler hatırlamıyorum. İçimdeki alevi tükettim... Tam da o an karşıma çıktın
yine o caddede... Ben değil
sönmeye yakın yaralarım bitmeye hazır acılarım sana dokunuyorlardı... Ne kadar özlemişim... Ne kadar istemişim... Nasıl dayanmışım bu yangına... Dönmüşsün işte... Hem de bana... Hem de bu kentin en yalnız adamına... En çok yargılanan adamına... Bizi o caddede kurşunladılar sevgili...
Bu kent beni yalnız tanıdı hep... Bana dönmeni
beni bu nefessizlikten kurtarmanı hazmedemediler. Bizi beklediler namluyu aşka uzattılar bu kez... Namluyu ateşlediler. Bizi o caddede kurşunladılar sevgili... --
DUYMADAN SESLENMEYİ BİLİYORSA YÜREK,GÖRMEDEN SEVMESİNİ DE BİLİR
İCİNDEN SEVGİ GECEN YOLDA; SEVGİ ISIGI YOLUNUZU AYDINLATSIN
BU GÜNÜNÜZ DÜNDEN İYİ OLMASI TEMENNİSİYLE
--
Bu e-postayı Google Grupları'ndaki "Cadıların Mekanı - İnternetkadin.com" adlı gruba abone olduğunuz için aldınız.
Bu gruba kayıt göndermek için cadilarmekani@googlegroups.com adresine e-posta gönderin.
Bu gruba olan aboneliğinizi iptal etmek için cadilarmekani+unsubscribe@googlegroups.com adresine e-posta gönderin.
Diğer seçenekler için http://groups.google.com/group/cadilarmekani?hl=tr adresinden grubu ziyaret edin.